Leuke herinneringen en Pesach

Leuke herinneringen

Vaak horen we dat ons onderbewustzijn onze keuze bepaalt. Dat gaat dan over vervelende herinneringen. Ik heb gemerkt dat ook leuke herinneringen je keuze bepalen, zonder dat je het door hebt. Hier een paar voorbeelden.

Vandaag spraken we over Pesach, dat we simpele spullen hebben, die zulke leuke herinneringen met zich meebrengen. Toen begreep ik opeens waarom ik de oranje suikerlepel, die we voor Pesach hebben, zo bijzonder vind. In mijn ouderlijk huis hadden we een oranje suikerpotje. Daar was een barst in gekomen. Mijn moeder heeft bij de seider alle gasten gevraagd, of als ze in het komende jaar zo een oranje suikerpotje zien, het ajb voor haar willen kopen. Er is nooit een nieuwe gekomen.

Mijn Oma Ro had een gewoonte om haar sieraden aan ons te beloven, voor als ze er niet meer zou zijn. Ik herinner me een situatie, ik was in haar grote slaapkamer op de nieuwe Herengracht. Oma was ongeveer 60 jaar oud en ik was een jaar of 5. Zij zei tegen mij: Als ik er niet meer ben is deze ketting voor jou. Ik weet nog dat ik dacht: “maar die vind ik niet mooi!” Dat zei ik niet. Jaren later, kreeg Oma voor haar verjaardag twee gouden kettingen. Eén met lichtblauwe kraaltjes en één met donker blauwe kraaltjes tussen de stukjes gouden ketting. Ik weet nog dat ik toen dacht: “die vind ik wel heel mooi”. Die ketting heb ik altijd in gedachte met me meegedragen.

Een paar jaar geleden was ik bij een thuis verkoop van sieraden. Ik kocht een ketting met een hanger, die ik heel leuk vond. De hanger was goud met lichtblauwe steentjes. Ik zei, deze hanger doet me denken aan een ketting van mijn Oma. Nooit eerder, had ik dat iemand verteld. Doordat ik het zei, werd ik me weer bewust hoe de ketting van mijn Oma eruit zag. Uiteindelijk heb ik de ketting zoals ik het me herinnerde laten maken. Het was voor mij een belangrijke schakel in mijn familie geschiedenis.

Een ketting die ik een keer in Jerushalaim kocht heeft ook een connectie met Oma Ro. Oma had metalen bekers, waar zij ons de limonade in schonk. Dan voelde de bekers heel koud, bijna te koud om vast te houden. Toen ik mijn kleinkinderen vertelde over die bekers, werd ik me bewust, dat mijn ketting en die bekers, de zelfde kleuren zijn. Eigenlijk wist ik de kleuren niet zo goed meer. Door naar mijn ketting te kijken, kwamen de kleuren weer terug.

Omdat we nu beste in een aparte situatie zitten met corona, vraag ik me vaak af, hoe het in Egypte was. In ons collectief geheugen zit de uittocht uit Egypte. En het heerlijke gevoel van bevrijding. Moge we nog vóór Pesach, de ervaring hebben dat wij de uiteindelijke schakel moge zijn tussen het huidige ballingschap en de uiteindelijke bevrijding.