Glimlach

Met een glimlach begin ik deze blog te schrijven. Deze tekst zal ik “saven”. De vorige blog is verdwenen toen ik de foto aan het downloaden was. Wat een gelukkig mens ben ik, dat ik daar met een glimlach aan kan terugdenken. Hashem heeft Zijn plan. Ik voel me gezegend, dat ik dat zo kan voelen. Daar kom ik, door zo vaak het me lukt voor positieve gedachten te kiezen. De keren dat ik verdrietig of boos ben, die gevoelens de ruimte te geven en daarna weer de Liefde te voelen, baroech Hashem. Ook al komt nu boven: “wie denk je wel wie je bent, dat je dit over jezelf zegt”. Zulke gedachten horen er ook bij… In mijn blog: “Uit Egypte gaan, maar hoe”, schrijf ik daar over.

Hoe kan je in deze tijd leven met een glimlach? Er is zoveel ellende. Wij hebben een keus, welke kant kijken we op als we in een tunnel zijn. Kijken we achterom hoe lang de tunnel is, of vooruit, waar we het licht al kunnen zien? Hoe weten we hoever we zijn? Een kuiken, dat in een ei zit en zo geschapen is, dat het een snavel heeft on het ei kapot te tikken. Kan denken: wat doe ik nu? Ik maak mijn hele wereld kapot? Toch zegt zijn instinkt hem, ga door. Het blijft niet twijfelen. Dat kunnen wij van dat kuiken leren. Ook al lijkt het dat de wereld aan het instorten is, is dat juist het geboorte proces waar we midden in zitten. Als iemand een stuk goud heeft kan dat alleen een mooi sieraad worden, als het heel veel verhit wordt. We zitten in dat enorme geboorte proces. Door steeds te blijven kijken naar het licht, en te vertrouwen, dat Hashem alleen maar goed voor ons wil, kunnen we verder gaan.

Iedere dag als we Shema Jisrael zeggen doen we onze hand voor onze ogen. Waarom doen we dat? Wij zeggen, Hoor Israel Hashem en de wereld is EEN. Als we naar de wereld kijken, zien we dat niet. Daarom sluiten we ons even op in onze gedachten waar alleen Hashem is. In die realiteit, is alles licht en voelen we de warmte en die Liefde.

Aan het begin schreef ik, dat ik dit stukje vaker zal “saven”, zodat het nu niet weer kwijt raakt. Toen ik op “save” drukte, schrok ik wel… Wat gebeurt er als je op save drukt? Dan gaat de tekst eerst helemaal weg. Dus moest ik wel op het proces en op Hashem vertrouwen, dat het inderdaad goed gaat. Zo kunnen we van veel dingen in ons leven leren. Die korte of lange tijd fout lijken te gaan.

Veel mensen zijn bewust met dit proces bezig. Voel je je alleen in dit proces? Zoek mensen die hier ook mee bezig zijn, de groep wordt steeds groter. De steun van anderen helpt om te weten dat het klopt waar je mee bezig bent.

Door dit steeds te blijven oefenen, wordt onze “Emoena spier”, steeds sterker. We wennen ons brein eraan dat deze manier van leven echt klopt, en dat we er ook blij van worden op deze manier te leven. Zo kunnen we steeds een stapje verder gaan. Ieder stapje zorgt voor meer licht en warmte. Zo maken we samen één groot licht, het licht van Mashiach.